Öyle ki paletinde iki renk yok.  İki ışık oyunu görsen kanarsın.  Herkesin gittiğini yer, dinlediğini ısırır yetmez, onlar olmak için, onlar gibi dağılırsın sağa saçığa.  Tatlarını bile anlamazsın.  Sinirlenir sevinmez, sevinirsen kalitesiz plastik olursun.  Yüzeyselleşmişsin, eskiden böyle değildin.  İki satır arasında bin iki anlam bulurdun, sen de yazardın.  Bin iki tane huyun vardı ezberlettiğin.  Kağıt olsan pürüzsüzlüğünden işlevsiz, masa olsan kayarsın.  Gözümün önünde

İç sesim dahil, tüm eylem kırıntıları irite ediyordu.  İrite normalim olmuştu.  Duygusal bi' kabızlık.  İmkanım dahilinde kapattım tüm sesleri, azı görecek kadarda bıraktım ışığı. Hayatım üzerine ördüm örüntüler.  Hesabını unuttum. Unutmak seçimimdi.   Kırık kalmış kırk küme, her kümede beş tane.  Kaçak düş kırk tane, düşüp öldüm dört kere.   Sayık sayık sayıkladım, kendimi senden soyutladım.  Taptaze beslendim, karnım toktu, zehirlendim.  Sayıp sayıp sayıkladım, ömrümü sana

Sessizliğin yoğun olduğu gecelerdendi, yorganıma kundaklandım. Huzurluydum. Huzur, bunalmışlığı anımsattı. Uyku naraları duvarları inletirken, nedenselliğimin dolanıklığında dolanan iki çift lafı yüzüne tükürdüm, tıkanmışlığı saç tellerinden belli oluyordu. İnce ve gergin hissettiriyordu. Logaritmik bi' şekilde yüzeyselleşiyorduk, öyle ki çıkacak kat kalmamıştı. Çelişkilerde çırpınıyordu nefesi, solunmak için duraksıyordu laf arası. Söz öbekleri bulmuş, sürekli tekrarlıyordu;

Şefkat, umut pezevengidir. Umutları öylece dağıtıp, yerleşik hayata sokar. Ödemesi de şefkattir bu hizmetin. Haliyle karşılıklı büyür...

Çıkarımlarlarıma hapsettim seni, prangaları olan bi' salıncakta;  Düşünürken kayboldum sorularda.  Halbuki, bariz tutkular söz konusu,...

Samimiyeti şüpheli hayallerin çıkmaz sokaklarında yakaladım gün doğumunu. Issızlaşamadım yeteri kadar, rüzgâr yalnızlaştırırken ruhumu....

Geç gelen farkındalığım, rastlantıların hükmünden aldığım fazlalıklara saldırıverdi. Bakıyorum ki beyinde tümör, zihinde mânasız, kayıp kişilikler sürüsü. Yalnızlığı özledim, tadını... Kırıklıkların içe vurumu olmaktan ziyade, başarabilirsen kaçmanın huzuru. Ömrünün sonuna yetişme çaban niye? Nedir bu Antik kültürün, atıklarına hevesin? Sessizliğin sesinin; Loş sarı ışığım ve düzensiz duvarlı, hafif tozlu odamda, kulak zarımı delmesini dinliyorum. Delinen kulağımın hasarı art

O balkon, sokak feneri, serseriler, çöp kutusu, inşaat, köpek sesleri, hemen ardından sessizlik, belli belirsiz yıldızlar. Ve kokun...

Farazi mazilerime dalıp dalıp, Soramadığım soruların çıkmazlarına bakıyorum. Kendime dilenip cevapsız kalıyorum, Zaman zaman... Gel zaman...

Aklımdaki duvarlardan gördüğüm pres, papatya çayırlarına hasretim ve o yalnız ağaç. Kendimi bildiğimi düşündüğüm zamanlar, silindiniz...

Günlerin yirmi dört kare akması rahatsız ediyor bu günlerde; Bu günler haftalara, haftalar aylara evriliyor. Evrilmesine evriliyor da...

Ay ışığını görmezden gelen, boş sokak feneri. Altında nice yaşanmışlık sonrası, yıpranmış ampul. Değiştireni yok ne yapsın? Altında nice...

Kolektif bilinçler havuzundan kura ile kazandığım bir anı vardı zamanında, hiç unutmam. Aklıma geldikçe fısıldarım eski püskü tellerimin...