Şefkat Yalanı

Şefkat, umut pezevengidir.

Umutları öylece dağıtıp, yerleşik hayata sokar.

Ödemesi de şefkattir bu hizmetin.

Haliyle karşılıklı büyür umutlar, hodri meydan misali işlerler birbirlerine.

Karşılıklı yeşerirler, birbirine düşman ağaçlarını büyütüp sularlar.

Birbirlerinin kökünden vitamin çalar yeşerenler.

Umut pezevengidir şefkat.

Eski plakların saf sesiyle harman, huzurlu gelir kulağa.

İçine işler, büyüdüğünü fark etmeye başlayan, sevgiyle büyümüş bebekler gibi hissettirir.

Umuttan zehirlenene kadar umut edersin.

Umut körleştirir gözlerini, adım ötesine bakamaz, bakmak istemezsin.

“An güvenlidir o an.”

Umut işler ardından geleceğine, şekillenirsin. Köklerin köklerine bağlanır.

Birbirlerinin kökünden çalar yeşerenler.

Çaldıkça biri, diğeri daha da bağımlı olur aldığı şefkate.

İntikamı değsin diye daha çok satar şefkatini, umut biriktirir dallarında diğeri.

Her biri koparılmaya hazır bekler.

Eninde sonunda ruh kalmaz ortada.

Ruhunu kaybetmiş kişi müşteri olamaz, o da pezevenktir artık.

Yaşadığını yaşatan, yaşayan ölü. Yüksek kaliteli vitamin dolu gübre.