Gündelik, düşsel. - 5 - Yazgı.

Sessizliğin yoğun olduğu gecelerdendi, yorganıma kundaklandım.

Huzurluydum.

Huzur, bunalmışlığı anımsattı.

Uyku naraları duvarları inletirken, nedenselliğimin dolanıklığında dolanan iki çift lafı yüzüne tükürdüm, tıkanmışlığı saç tellerinden belli oluyordu.

İnce ve gergin hissettiriyordu.

Logaritmik bi' şekilde yüzeyselleşiyorduk, öyle ki çıkacak kat kalmamıştı.

Çelişkilerde çırpınıyordu nefesi, solunmak için duraksıyordu laf arası.

Söz öbekleri bulmuş, sürekli tekrarlıyordu;

“Senden kurtulmak istiyorum, seni sevme ihtimalimden.

Derinlerimi, en ufak kırıntılarıma kadar sana fırlatmak ve kaçmak istiyorum.

Seni sevme ihtimalimden kaçmak istiyorum, kurtulmanı istiyorum benden.”

En ufak duygu ibaresi göstermeden dinliyordum, iyileşmek için kusması gereken bir hasta misali, zorunluluktan tekrara düşmüştü sanki.

Geçmişine hitaben döküldüm;

“Seni özlüyorum, fikir olarak. Fiziki varlığının özlemime katkısı pek yok.”

Afalladı...

Duygusuzluğumuza yas tutarken paralel yaşamlarımız, ben hesaplıyorum tekrardan seni.

Pek tabii hoşlanmışlık hesaplanamaz.

Sapanın beşiğine gerdim keyifsizliğimi;

“Aklın geçidi arafa benzer.

Ne sen bilirsin ne de geçmişin.

İyisi kötüsü yoktur.

Yalnızca sahipsiz hislerin.

Aklın geçidinden geçmek sahipsiz hislerinin yarı anlamlı yanılsamasıdır.

O geçitte gördüklerin, yaşadıkların sana bir anlam bozunması.

Ne sormaya, ne korkmaya benzer.

Anlatmaya ne hâl, ne kelime var, yazgıma değsin diye yazıyorum.

Deniyorum.

Deniyorum ben de anlamayı, düşününce;

Ne hâl kalıyor, ne de kelime.

Düşünmeyeyim diyorum ben de, o zaman;

Ne hâl kalıyor, ne de anlam.

Otopilotuma soruyorum, o hiç bilmiyor;

Bilse ne yazar, ben yazmam.

O zaman vaz geçtim soruyorum, yazgıma değsin.

Kim tanıyor beni.

Ben mi?

Tanısam da unutuyorum, sorun ne bendeki?

O zaman vaz geçtim korkuyorum, yazgıma değsin.

Korkuyorum tanınmamaktan, kaybolup salınmaktan.

Salınmaktan boşluğa, korkuyorum yazgıma değmezse yazım.

O zaman vaz geçtim denemiyorum, bırakıyorum.

Bırakıyorum bu yazımı, bırak değmesin yazgıma.”

Sana da değmez nasıl olsa.

Çabanın çapası çürümüş çoktan, gerçekliğin önemsiz fikrimden.